Trudno wyobrazić sobie Londyn bez Big Ben’a. Ledwo zdążymy tak pomyśleć, a zaraz jakiś mądrala powie: Ale przecież Big Ben’a i tak nie widać, hehe. W sumie miałby rację, bo to co widać, to Wieża Elżbiety (wiadomo której), a Big Ben to tylko ten wielki dzwon w środku. No ale tego dzwonu też by nie było, gdyby nie budynek Parlamentu, a budynku by nie było, gdyby nie pożar Pałacu, który wcześniej tam stał, a Pałacu by nie było, gdyby nie król… i tak dalej można się cofnąć o prawie tysiąc lat.

Wtedy to właściwie była tam wyspa, na wyspie kościół i opactwo, monasterium – w staroangielskim ‘Minster’, a że było na zachód od Londynu, nazwano ‘Westminster’. Tu też właśnie obok kościoła wybudowano królewski Pałac Westminsterski.

Taki król w Pałacu, na tronie, w koronie to kiedyś nikogo nie musiał się słuchać, niczym się przejmować, tylko rządził, rozkazywał i wymagał, ale czasy się zmieniały. I okazało się, że do noszenia korony, co prawda wystarczą jedynie lekko odstające uszy, ale to co pomiędzy tymi uszami, to nie zawsze starczało, żeby te koronę godnie reprezentować.

Tak więc zdarzało się, że król palnął jakąś głupotę, że nie wiedział, jak się zachować albo gdzie, z kim i za ile się zbratać. Zawiązała się więc taka kilkuosobowa grupa doradzająca królowi i tak sobie razem debatowali na ważne tematy. Tak się składa, że królowie Anglii w tamtych czasach rozmawiali tylko po francusku, a rozmawiać po francusku to ‘parler’ i stąd się wzięła sama nazwa.

Zaczęli mądrować się i debatować, radzić królowi coraz częściej i coraz więcej ich się zbierało, dlatego z czasem potrzebowali stałego miejsca na spotkania. Wreszcie król oddał na ten użytek jedną z pałacowych kaplic. Z tego właśnie powodu parlament angielski inaczej, niż w innych krajach, nie jest okrągły, ale podłużny jak ta kaplica.

Niestety spłoneło to wszystko w XIX wieku i dzięki temu mamy to, co widzimy dzisiaj. Wielki budynek parlamentu, który udaje gotyckie cudo, a jest sto paro letnim ‘młodziakiem’. Zwłaszcza w porównaniu z pobliskim kościołem, który faktycznie stoi tam od wielu setek lat.

Stojąc przed parlamentem dzisiaj widzimy dwie wieże: smukła Elżbieta z gustownym zegarem po lewej i solidna, postawna Wiktoria z flagą w kapeluszu po prawej.

Właśnie przez Wiktorię raz do roku wjeżdża król, ale nie tylko on. Oprócz króla, inną karetą przyjeżdża Korona, na codzień mieszka ona w Tower of London, ale raz do roku dumnie spoczywa na króleskich skroniach, kiedy król otwiera nową sesje parlamenentu.

Tylko czy ten król wogóle jest potrzebny? Czy parlament sam nie wystarczy? No był kiedyś taki pomysł, nawet krwawo zrealizowany, ale po dziesięciu latach okazało się że jednak lepiej nam z królem. O tym nieudanym republikańskim eksperymencie przypomina nam pomnik Oliver’a Cromwell’a, który skrócił króla o głowę i myślał, że sam da radę. Jednak szybko okazało się, że nie ma to jak monarchia.

Ale żeby nie było, że każdy król jest taki wspaniały, kolejny pomnik przy parlamencie to król Ryszard Lwie Serce. Teraz legendarny i sławny, ale tak naprawdę to miał cały ten piękny kraj ‘gdzieś’ i nawet powiedział, że gdyby znalazł kupca to sprzedałby Londyn.

Dlatego to właśnie mamy parlament, żeby powstrzymał króla od realizowania takich szalonych pomysłów, a przy okazji ładnie wygląda i pokazuje godzinę.